Κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα σε ορισμένα ελληνικά καζίνα

Πληροφορηση για τον τυπο

 

Διάταξη της 22ας Οκτωβρίου 2015 στην υπόθεση C-530/14 P, Επιτροπή κατά Ελλάδας

 

«Αίτηση αναίρεσης της αποφάσεως του ΓΔΕΕ για την κρατική ενίσχυση που χορήγησε η Ελλάδα σε ορισμένα ελληνικά καζίνα »

 

Ανεπίσημο έγγραφο προοριζόμενο για τα μέσα μαζικής ενημερώσεως, το οποίο δεν δεσμεύει το Δικαστήριο

 

Έως το 1994 λειτουργούσαν στην Ελλάδα τρία καζίνα, και συγκεκριμένα του Μοντ Παρνές, της Κέρκυρας και της Ρόδου. Η τιμή του εισιτηρίου καθοριζόταν από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού (EOT), ο οποίος ανήκει στο Δημόσιο (μεταξύ 2000 και 1500 δραχμών). Με νόμο του 1994 προβλέπονταν η χορήγηση συγκεκριμένου αριθμού αδειών λειτουργίας. Για τα έξι καζίνα που δημιουργήθηκαν μετά το 1995 (της Χαλκιδικής, του Λουτρακίου, της Θεσσαλονίκης, του Ρίο (Αχαΐα), της Ξάνθης (Θράκη) και της Σύρου), η τιμή του εισιτηρίου ορίστηκε σε 15 ευρώ, εξαιρουμένου αυτού της Θεσσαλονίκης το οποίο εκμεταλλεύεται η εταιρία Regency Entertainment Ψυχαγωγική και Τουριστική ΑΕ, για το οποίο η τιμή του εισιτηρίου ορίστηκε σε 6 ευρώ δυνάμει του νομοθετικού διατάγματος 2687/1953[1].

Οι επιχειρήσεις παρακρατούν το 20 % της αξίας του εισιτηρίου το δε υπόλοιπο 80 % αποτελεί «δικαίωμα του Δημοσίου». Εν συνεχεία, η εκμετάλλευση των καζίνων της Κέρκυρας και του Μοντ Παρνές περιήλθε από τον ΕΟΤ στην Ελληνική Εταιρία Τουριστικής Ανάπτυξης (ETA), η οποία ανήκε εξ ολοκλήρου στο Ελληνικό Δημόσιο. Η τιμή του εισιτηρίου στα καζίνα ήταν 6 ευρώ. Το 2009 η Επιτροπή έλαβε καταγγελία σύμφωνα με την οποία η φορολόγηση των εισιτηρίων εισόδου στα καζίνο στην Ελλάδα εισήγαγε διακρίσεις και συνεπαγόταν κρατική ενίσχυση υπέρ των δημοσίων καζίνο.

Στις 24 Μαΐου 2011,  η Επιτροπή εξέδωσε την απόφαση 2011/716/EE, με την οποία διαπίστωνε ότι η φορολογική διάκριση την οποία εφάρμοσαν οι ελληνικές αρχές υπέρ των δημοσίων καζίνων, μέσω της συνδυαστικής θέσπισης: (i) δύο διαφορετικών υποχρεωτικών τιμών εισιτηρίων εισόδου στο επίπεδο των €6 για τα δημόσια καζίνα και €15 για τα ιδιωτικά καζίνα, και (ii) ενός ενιαίου φόρου 80% επί της τιμής των εισιτηρίων αυτών βάσει της οποίας (συνδυαστικής θέσπισης) τα ιδιωτικά καζίνα στην Ελλάδα κατέβαλλαν ως φόρο εισόδου το ποσό των €12 (80%x€15) ανά εισερχόμενο πελάτη, ενώ τα δημόσια καζίνα κατέβαλλαν ως φόρο εισόδου μόνο €4,8 (80%x€6) ανά εισερχόμενο πελάτη, συνιστούσε κρατική ενίσχυση υπό την έννοια του άρθρου 107 (1) ΣΛΕΕ. Επομένως, η Ελλάδα έπρεπε να ανακτήσει από τα καζίνα αποδέκτες τη μη συμβατή ενίσχυση που χορηγήθηκε μετά την 21η Οκτωβρίου 1999 και να ακυρώσει κάθε εκκρεμούσα φορολογική διάκριση. Η απόφαση έπρεπε να εφαρμοστεί εντός τεσσάρων μηνών από την ημερομηνία κοινοποίησής της. Με δικόγραφο που κατέθεσε στις 3 Αυγούστου 2011, η Ελλάδα άσκησε προσφυγή κατά της Επιτροπής. Κατά της αποφάσεως ασκήθηκαν τέσσερις ακόμη προσφυγές [2].

 

Με απόφαση της 11ης Σεπτεμβρίου 2014 (Τ-425/11, Ελλάδα κατά Επιτροπής), το ΓΔΕΕ έκρινε ότι η Επιτροπή δεν είχε αποδείξει ότι το επίμαχο μέτρο παρείχε πλεονέκτημα, όπως επιβάλλεται από το άρθρο 107(1) ΣΛΕΕ και ακύρωσε την απόφαση 2011/716/ΕΕ. Στη συνέχεια, η Επιτροπή ζήτησε την αναίρεση της αποφάσεως του ΓΔΕΕ προβάλλοντας εσφαλμένη ερμηνεία του άρθρου 107 (1) της ΣΛΕΕ.

Με τη διάταξή του το ΔΕΕ απορρίπτει την αίτηση αναιρέσεως της Επιτροπής. Συγκεκριμένα,   για τον ισχυρισμό της Επιτροπής περί της ύπαρξης πλεονεκτήματος υπέρ των δημοσίων καζίνων, το ΔΕΕ κρίνει ότι ορθώς το ΓΔΔΕ βασίστηκε στο ότι η διαφορά που υφίσταται μεταξύ των δύο ποσών, κατ' απόλυτο τιμή, τα οποία πρέπει να αποδίδονται στο Ελληνικό Δημόσιο αντιστοιχεί στο ίδιο ποσοστό των διαφορετικών ποσών τα οποία εισπράττονται από τις δύο κατηγορίες καζίνων και απορρίπτει ως προδήλως απαράδεκτη και εν μέρει αβάσιμη την επιχειρηματολογία της Επιτροπής. Σχετικά με τον ισχυρισμό της Επιτροπής ότι το ΓΔΕΕ κατένειμε εσφαλμένα το βάρος  των αποδείξεων, το ΔΕΕ τον απορρίπτει ως προδήλως αβάσιμο και υπενθυμίζει ότι κατά πάγια νομολογία του Δικαστηρίου, τα επιχειρήματα και οι λόγοι που στρέφονται κατά εκτιμήσεων που διατυπώνονται επαλλήλως από το ΓΔΕΕ είναι αλυσιτελή. Ως προς την αξίωση της Επιτροπής ότι το ΓΔΕΕ υπέπεσε σε πολλαπλή πλάνη κατά την εκτίμηση σχετικά με την έκδοση δωρεάν εισιτηρίων, το ΔΕΕ εκτιμά ότι το ΓΔΕΕ ορθώς έκρινε ότι από μόνη της η διαφορά μεταξύ των ποσών που καταβάλλονται στο κράτος ανά πωλούμενο εισιτήριο εισόδου δεν εξασφαλίζει κανένα πλεονέκτημα στα καζίνα με τιμή εισιτηρίου 6 ευρώ και υπενθυμίζει ότι  η περίπτωση των δωρεάν εισιτηρίων εκτέθηκε απλώς ως επιβεβαιωτικό στοιχείο της υπάρξεως του φερόμενου ως λογιστικού πλεονεκτήματος.

 

 

Το κείμενο της διατάξεως διατίθεται στην ιστοσελίδα του Δικαστηρίου.

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε με την κα Estella Cigna Αγγελίδη

Τηλ.: (00352) 4303 2582 Fax: (00352) 4303 2674

 

 



[1] Περί επενδύσεως και προστασίας κεφαλαίων εξωτερικού, που προβλέπει ότι, για τις επιχειρήσεις που συστήνονται με επένδυση κεφαλαίων εξωτερικού, εφαρμόζεται καθεστώς τουλάχιστον εξίσου ευνοϊκό με αυτό που εφαρμόζεται για άλλες ομοειδείς ημεδαπές επιχειρήσεις.

[2] Regency Casino Mont Parnes (Τ-419/11), Regency Casino Thessaloniki (T-635/11), Ελληνικό Καζίνο Πάρνηθας AE (T-14/12) και Athens Resort Casino AE Συμμετοχών (T-36/12).

back to top