Νομολογία

ΣυμβΕφΑιγαίου 215/2010 [Επιβολή απέλασης από το Δικαστικό Συμβούλιο]

 

 

Πρόεδρος Σ. Γρηγοράτος

Μέλη Ι. Τζιμπλάκης, Αικ. Σέττα

Εισαγγελέας Δ. Μαραγιάννης

Διατάξεις: άρθρα 74, 100Α [παρ. 2-4], 106 [παρ. 2-3] ΠΚ

Δικαστική απέλαση, Απαγόρευση επιβολής μέτρου, Αρμοδιότητα δικαστικού Συμβουλίου

Γίνεται δεκτή η έφεση και εξαφανίζεται εν μέρει το προσβαλλόμενο βούλευμα, που εσφαλμένα έκρινε και επέβαλε στον απολυόμενο υφ' όρον την άμεση αναχώρησή του από τη χώρα, καθόσον αφενός κάτι τέτοιο δεν είχε διαταχθεί με την καταδικαστική απόφαση βάσει της οποίας κρατείτο, αφετέρου το Συμβούλιο, σύμφωνα με τα άρθρα 100Α παρ. 2-4 και 106 παρ. 2-3 ΠΚ αλλά και με τον δικαιολογητικό λόγο θέσπισης του θεσμού της υφ' όρον απόλυσης, έχει εξουσία μόνο να θέτει περιορισμούς σχετικά με τον τρόπο ζωής και τον τόπο διαμονής του καταδίκου. Εξάλλου, ο όρος της αναχώρησης του καταδίκου από τη χώρα είναι αδύνατον να εκτελεστεί, καθώς κατάγεται από το Ανατολικό Κογκό, όπου η κατάσταση (λόγω των μαζικών παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων) είναι τέτοια, ώστε η επιστροφή του εκεί θα σημάνει την έκθεσή του σε κίνδυνο υποβολής διώξεων και βασανιστηρίων, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση και με τη Σύμβαση της Γενεύης για την προστασία των προσφύγων, αλλά και με το άρθρο 3 της ΕΣΔΑ.

Η γενομένη δεκτή εισαγγελική πρόταση έχει ως εξής:

Με το ανωτέρω βούλευμα, το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Χίου έκρινε ότι ο πιο πάνω κατάδικος πρέπει να απολυθεί από το Κατάστημα Κράτησης Χίου και του επέβαλε την υπό όρο της ανακλήσεως της απόλυσης, υποχρέωση να παραμείνει εκτός της Ελληνικής Επικράτειας μέχρι τη λήξη του χρόνου της τριετούς δοκιμασίας του και καθ' όλη τη διάρκεια αυτού. Η έφεση ασκήθηκε εμπρόθεσμα στις 12.7.2010 και νομότυπα σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 464, 473, 477 ΚΠΔ και 17 Ν 1968/1991  και η οποία περιέχει σαφείς και ορισμένους λόγους και πρέπει να εξετασθεί περαιτέρω στην ουσία. Το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών Χίου, κρίνοντας την υπ' αριθ. 2356/2.6.2010 αίτηση-αναφορά του Προϊσταμένου της Διεύθυνσης του Καταστήματος Κράτησης Χίου σχετικά με την υφ' όρον απόλυση του κρατουμένου B. (επ) R. (ον) του O., που κρατείται στο ανωτέρω κατάστημα με την υπ' αριθμ. 3241/21.1.2009 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών, με την οποία καταδικάστηκε σε ποινή καθείρξεως έξι (6) ετών και χρηματική ποινή 3.000 ευρώ, για παράβαση του Νόμου περί ναρκωτικών, ποινή την οποία εξέτιε, διέταξε την υφ' όρον ανάκλησης απόλυσή του από το άνω κατάστημα, υποχρέωσή του να διαμένει εκτός Ελληνικής Επικράτειας κατά το χρονικό διάστημα της δοκιμασίας. Το πιο πάνω Συμβούλιο εσφαλμένα επέβαλε την υποχρέωση αυτή, καθόσον ουδόλως είχε διαταχθεί με την προαναφερόμενη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Αθηνών απέλαση του κατάδικου, ενώ εξουσία είχε μόνο να θέσει περιορισμούς που θα αφορούσαν τον τρόπο ζωής αυτού και τον τόπο διαμονής του (στην ημεδαπή), σύμφωνα με τα άρθρα 106 παρ. 2-3 σε συνδυασμό με τα άρθρα 100Α παρ. 2-4 ΠΚ και με τον δικαιολογητικό λόγο θεσπίσεως του θεσμού της υφ' όρον απόλυσης που κατά τα παγίως κρατούντα (βλ. ΑΠ Ολ 106/1991  ΠοινΧρ ΜΑ΄, 852, ΑΠ 1736/2000 ΠοινΧρ ΝΑ΄, 727επ., ΑΠ 1485/1995 ΠοινΧρ ΜΣΤ΄, 1258, ΣυμβΕφΠειρ 123/1997  ΠοινΧρ 1997, 299, ΣυμβΕφΛαμ 46/2004  ΠοινΔικ 2004, 823), δεν αποτελεί απαλλαγή από την ποινή, η οποία εκτελείται σε ιδιόμορφο καθεστώς περιορισμένης και ελεγχόμενης ελευθερίας, θεωρείται δε η ποινή, ολοσχερώς αποτιθείσα με, την άνευ ανακλήσεως, πάροδο του χρόνου δοκιμασίας του (άρθρο 109 ΠΚ). Η ως άνω κρίση του δικαστικού Συμβουλίου δεν βρίσκει έρεισμα στο άρθρο 74 ΠΚ, καθώς αυτό αναφέρεται σε επιβολή απέλασης από Δικαστήριο, το οποίο παρέχει όλα τα εχέγγυα δικαστικής κρίσης και όχι από το δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο δεν μπορεί να επιβάλλει ποινές ή μέτρα ασφαλείας, πολύ περισσότερο, στην περίπτωση που έχει προηγηθεί δικαστική κρίση, η οποία δεν επέβαλε την απέλαση. Περαιτέρω, ο όρος δε της αναχώρησής του από τη χώρα, που διατάχθηκε με το προσβαλλόμενο βούλευμα είναι αδύνατον να εκτελεστεί, καθώς κατάγεται από το Ανατολικό Κογκό, η κατάσταση δε στη χώρα καταγωγής του με τις μαζικές παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είναι τέτοια, ώστε δεν μπορεί να τεθεί ως όρος η επιστροφή του στη χώρα καταγωγής του, καθώς τέτοιος όρος θα σημάνει την έκθεσή του σε κίνδυνο υποβολής διώξεων και βασανιστηρίων, που έρχεται σε αντίθεση και με τη Σύμβαση της Γενεύης για την προστασία των προσφύγων, αλλά και με το άρθρο 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ύστερα από τα παραπάνω, πρέπει να γίνει δεκτή η έφεση και να εξαφανισθεί εν μέρει το προσβαλλόμενο βούλευμα, που εσφαλμένα έκρινε και επέβαλε στον απολυόμενο υφ' όρον, την άμεση αναχώρηση από τη xώρα και να διαταχθεί ο περιοριστικός όρος της εμφάνισης το πρώτο πενθήμερο κάθε μήνα στο Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής. [...]

 

Subscribe to this RSS feed